Home Ultimi Ultimi articoli Mostra di Domenico Mangano a l’Ozio di Amsterdam

Mostra di Domenico Mangano a l’Ozio di Amsterdam

NEDERLANDSE TEKST

L’Ozio opent op zaterdag 29 september vanaf 17:00 uur de volgende in de serie tentoonstellingen van Italiaanse kunstenaars die werken aan het “beeld in beweging” met een project van Domenico Mangano, getiteld “Hou en Trouw” (curator Lorenzo Bruni).
De kunstenaar komt oorspronkelijk uit Sicilië maar woont sinds twee jaar in Amsterdam en presenteert hier een aantal werken – zowel audio als video – die een afspiegeling vormen van zijn beleving van de Nederlandse cultuur waarmee hij inmiddels dagelijks geconfronteerd wordt. Het zal de eerste keer zijn dat er in de ruimte van l’Ozio een werk tentoongesteld wordt dat speciaal voor de gelegenheid gemaakt is. Het betreft een installatie die ontstaan is uit het bezoek van de kunstenaar aan Veenhuizen, een dorp dat in de 19e eeuw gebouwd is als heropvoedingskolonie voor daklozen, later getransformeerd is tot gevangeniskolonie en vandaag de dag natuurpark en toeristentrekpleister is. Dit nieuwe werk is ontstaan uit de bekoring van de opschriften die de anonieme en bij tijd en wijle boven-natuurlijk aandoende bouwwerken van deze “kleine potentiële gemeenschap” kenmerken, juist omdat alleen de context zichtbaar is, en niet de bewoners die over wie de teksten zouden moeten gaan. De “non sense” die de zinnen of veroordelingen vandaag de dag lijken te hebben brengt de kunstenaar tot reflectie over de betekenis van ergens bij horen, van normen en waarden, van integratie, van de relatie tussen persoonlijke en collectieve identiteit en van de waarde van de verbeelding en fantasie bij dat geheel. Dit alles vormt de inspiratiebron voor de video die in december bij l’Ozio in voorpremière te zien zal zijn.
Curator Lorenzo Bruni schrijft in de catalogus dat “de drie werken onderling worden verbonden door een vreemde en banale normaalheid”. De video War Game is afmattend omdat de tijd stil is komen te staan. In de video zien we beelden van een vaste camera die de onberispelijke binnenplaatsjes van grote flatgebouwen vastlegt. Het tafereel wordt af en toe enkel nog bewogen door de bladeren die zich roeren op de wind terwijl plots het luchtalarm afgaat dat in Nederland op de eerste maandag van de maand om 12 uur ’s middags nog altijd onverstoorbaar klinkt. Het meest alarmerende in deze video is echter het idee van de “routine”, die ervoor zorgt dat een man onaangedaan zijn krant blijft lezen en kinderen blijven doorspelen omdat het lawaai van de sirene nu eenmaal normaal is op dat moment. […] Domenico Mangano heeft in Italië en in het buitenland rond het begin van deze eeuw bekendheid verworven vanwege zijn foto’s en video’s die ergens tussen surreëel en documentair lijken te zitten. Dat hij zich op deze grens bevindt, is voor de kunstenaar altijd al de manier geweest om de tegenstel-lingen van de werkelijkheid en de mogelijke relatie tussen verschillende manieren van kijken naar die werkelijkheid en de dingen van alledag te verkennen. Zijn eerste werken worden gekenmerkt door personages uit “zijn eigen Sicilië” die weerstand bieden aan de sociale normen of zich daarbuiten lijken te bevinden. Deze normen zorgen ervoor dat mensen hun spontane, persoonlijke reactie op gebeurtenissen waarvan ze getuige zijn op een plek vol tegenstrijdigheden zoals Zuid-Italië afvlakken. De kunstenaar vergelijkt dit met de Nederlandse situatie, waarin alle mogelijke reacties op dingen schijnbaar probleemloos worden aanvaard, onderzoekt de haast onzichtbare nuances en de onzinnigheid daarvan, en probeert deze hernieuwde aandacht voor de dubbelzinnigheid waarmee dingen leesbaar zijn uit te lokken. Zo is het audiowerk “Nederlands op straat” een doodgewone lijst met dingen in het Nederlands die vermakelijk kan zijn vanwege de onzekere uitspraak van degene die ze voorleest (de kunstenaar zelf, die die woorden probeert te leren), maar tegelijkertijd is het ook meteen een lijst met codenamen voor drugs en andere dingen die een beginnend crimineel uit zijn hoofd zou willen leren. De kunstenaar lijkt de suggestie te wekken met deze drie werken dat het leven doortrokken is van het probleem van taalkundige symbolen die aanvaard kunnen worden of niet, maar die ook veranderd kunnen worden al naar gelang een samenleving dat vraagt; en wanneer die laatste stap niet plaatsvindt, dan moet men zich zorgen gaan maken.

ENGLISH TEXT

On Saturday 29 September from 5 pm l’Ozio will open the next in a series of exhibitions from Italian artists working on the “image in movement” with Domenico Mangano’s project entitled “Hou en Trouw” (curator Lorenzo Bruni). While the artist originates from Sicily, he has lived in Amsterdam for two years and will present his audio and video works which reflect his perception of Dutch culture which he finds himself confronted with now on a daily basis. For the first time an artwork will be shown in the space of l’Ozio which was created especially for this occasion. This concerns an installation that arose from the artist’s visit to Veenhuizen, a 19th century village originally built as a reeducation colony for the homeless, later transformed into penal colony, and now natural park and tourist attraction. This new work originates from the appeal of the writings which characterize the anonymous and from time to time metaphysical architecture, as only the context is visible, not its inhabitants. The “non sense” which the phrases or sentences are perceived as today brings the artist to reflect on the concept of belonging, of social rules, of integration, of the relationship between personal and collective identity and the value of imagination and fantasy in all this. This has been the inspiration for the video which will be shown as a preview at l’Ozio in December.

Curator Lorenzo Bruni writes in the catalogue that “the three works are connected by a strange and plane normality”. The video War Game is draining due to the suspension of time. The video shows the images shot by a fixed camera which has portrayed the impeccable courtyards of large apartment buildings. The only movement in the scene are the leaves which are stirred by the wind from time to time when the setting is suddenly invaded by the air-raid alarm which still sounds resolutely in the Netherlands every first Monday of the month at noon. The most alarming element of the video, however, is the concept of “routine”, which reveals itself in the indifference of the man who continues to read his newspaper and the kids who won’t suspend their game because the siren, in that moment, is nothing out of the ordinary. […] Domenico Mangano has become known in Italy and abroad around the start of this century for his photos and videos which are on the border between surreal and documentary. Being on this fine line has always been the way in which the artist has most effectively explored the contrasts of reality and the possible relationship between the different ways of looking at this reality and everyday situations. His first works are distinguished by characters from “his Sicily” who resist social rules or seem to live apart from them. These rules attempt to level out the spontaneous and personal response of people to situations which they might witness in a place of contrast such as southern Italy. The artist confronts this with the situation in the Netherlands in which, apparently, all possible responses are unproblematic, inquires into the nearly invisible nuances and their contradictions, and attempts to provoke this renewed attention for the two ways in which we can read things. The audio work “Nederlands op straat”, for example, is an ordinary list of Dutch things which might entertain due to the uncertain pronunciation of the person reading them (the artist himself who is trying to learn these words), but at the same time it is a list of codenames for drugs and other things which you’d expect to be studied by a novice felon. The artist seems to suggest with his three works that life is linked to the problem of linguistic symbols which can be accepted or not, but which can also be changed in correspondence with the wishes of a society. It is when this last step doesn’t occur that we should truly worry.

BIO

Domenico Mangano 
(born in Palermo 1976) lives and works in Amsterdam. Website: www.domenicomangano.com

2012, WAR GAME, LWZ Projekte, Wien, Austria; 2011, SOCIAL IDENTITY, Italian Video Art Today, between Ethic and Esthetic, Crane Arts, Philadelphia, USA. 2010, YOU-WE + ABLO video dalla collezione Sandretto Re Rebaudengo, Rotonda di Via Besana, Milan, Italy; 2009, TWINKLE TWIDDLE, Complesso Monumentale Santo Spirito in Sassia, Rome, Italy; 2nd ATHENS BIENNALE 2009
, Heaven, Greece; ITALICS: Italian Art Between Tradiction and Revolution, 1968- 2008, Museum of Contemporary Art of Chicago and Palazzo Grassi Venice Italy/USA; 2008, OVER THE BLURRING SHINE, Museo Endrik C. Andersen, Roma, Italy; 2007, HAPPY ENDING, Magazzino d’Arte Moderna, Roma, Italy; 2005, XIV QUADRIENNALE, Galleria Nazionale d’Arte Moderna, Roma, Italy. 2003,
 PRAGUE BIENNALE, Veletrzni Palac, Czech; FAME, LEGGI IN INGLESE READ IN ITALIAN, Premio FURLA per l’arte, IV Edizione, Venezia, Fondazione Querini Stampalia, Italy. 2002, EXIT: Nuove geografie della creatività italiana, Fondazione Sandretto Re Rebaudengo, Torino, Italy; 2001, LA FOLIE DE LA VILLA MEDICIS: Domenico Mangano, Villa Medici Accademia di Francia, Roma, Italy.

IN COLLABORATION WITH Istituto Italiano di Cultura – Amsterdam

 

Pagine: 1 2
Carica altri articoli
Caricato altro in Ultimi articoli
Commenti chiusi

Controlla anche

Ti porto la luna

“Ti porto la luna”. Questo il titolo dell’iniziativa in programma a Busto Garolfo (MI) dom…